Value through Innovation17 April 2014

Lawsonia intracellularis

Lawsonia intracellularis

Ta bakteria jelitowa powoduje różne choroby kliniczne określane łącznie jako enteropatia proliferacyjna świń (EPŚ, łac. ileitis). Przypuszcza się, że zakażenie Lawsonia intracellularis jest obecne w 90% gospodarstw na całym świecie, przy czym w tych stadach około 30% świń w okresie od odsadzenia do osiągnięcia dojrzałości ubojowej może mieć wykrywalne zmiany powodujące wyraźne straty ekonomiczne.

Przewlekły stan chorobowy jest określany jako adenomatoza jelitowa świń. Powoduje przede wszystkim opóźnienie wzrostu i nierównomierność wielkości ciała w grupach świń w wieku na ogół od 6 do 20 tygodni, z kliniczną biegunką lub bez. Do innych postaci klinicznych należą przypadki ostrej choroby krwotocznej zwanej proliferacyjną enteropatią krwotoczną (PEK), która występuje najczęściej u młodych, dorosłych osobników (w wieku 4-12 miesięcy) i powoduje u zwierząt ostrą niedokrwistość krwotoczną w wyniku utraty krwi do światła jelit. Zwierzęta cechują się znaczną bladością i mogą wydalać stolce o zmienionej barwie – od krwistoczerwonej do smoliście czarnej. Jedynie około 50% zwierząt przeżywa ostrą postać PEK, a lochy mogą z jej powodu ronić.

W celu ograniczenia konsekwencji klinicznych EPŚ można stosować antybiotyki, jednak leczenie okaże się nieskuteczne w przypadku zastosowania niewystarczająco dużych dawek lub farmakoterapii przed początkiem lub zbyt długo przed maksymalnym nasileniem zakażenia. Antybiotykoterapia jest najskuteczniejsza, jeżeli zastosuje się ją wcześnie w przebiegu zakażenia, jednak jeśli zwierzęta będą leczone za wcześnie, mogą nie być w stanie rozwinąć czynnej odporności, tak jak gdyby nie zetknęły się nigdy z patogenem, w związku z czym będą narażone na ryzyko rozwoju PEK w wyniku kolejnej ekspozycji na patogen. Szczepienie jest szeroko stosowane i stanowi skuteczny środek opanowania EPŚ we wszystkich okresach pojawienia się choroby i stanach klinicznych.

 

Mycoplasma hyopneumoniae

Mycoplasma hyopneumoniae (M.hyo)

Bakteria ta występuje endemicznie w większości stad świń na całym świecie. Zakażenie prowadzi do zaniku funkcji nabłonka rzęskowego tchawicy i oskrzeli oraz wpływa na miejscowy układ immunologiczny płuc, co ułatwia wtórne zakażenie innymi patogenami układu oddechowego, np. Pasteurella multocida. Chorobę kliniczną będącą wynikiem zakażenia M.hyo oraz wtórnych zakażeń określa się jako enzootyczne zapalenie płuc (EZP). Typowymi objawami klinicznymi są przewlekły, suchy kaszel i zmniejszenie średniego dobowego przyrostu masy, najczęściej stwierdzane u świń w wieku 2-6 miesięcy. Zwiększenie strat jest zauważalne wyłącznie w ciężkich przypadkach. Moment pojawienia się choroby zależy od wielu czynników, takich jak liczba i wirulencja bakterii M.hyo, zakażenia wtórne, warunki klimatyczne i obecność innych schorzeń.

Chorobę kliniczną można leczyć antybiotykami, które pomagają w opanowaniu objawów, jednak istniejące zmiany nie wygoją się. Uważa się, że jedyną skuteczną metodą ograniczenia konsekwencji ekonomicznych schorzenia jest profilaktyka. w profilaktyce enzootycznego zapalenia płuc istotną rolę odgrywa szczepienie przeciwko Mycoplasma hyopneumoniae, obok optymalizacji warunków w pomieszczeniach inwentarskich oraz poprawy zarządzania stadem i higieny.

PCV2

PCV2 – cirkowirus świń typu 2

Wirus PCV2 jest powszechnie występującym patogenem związanym z szeregiem różnych chorób. Wykrywa się go u prawie każdej świni na świecie. Może wywoływać chorobę w określonych okolicznościach, np. w przypadku współistniejącego zakażenia lub złych warunków w pomieszczeniach inwentarskich. Najważniejszy jest niekorzystny wpływ na układ immunologiczny świni. Zakażenie określane jako as zespół wyniszczenia poodsadzeniowego u świń (Postweaning Multisystemic Wasting Syndrome, PMWS) może prowadzić do opóźnienia wzrostu, bladości, rozrostu (a później hipoplazji) węzłów chłonnych u indywidualnych zwierząt, czemu mogą towarzyszyć żółtaczka lub dalsze objawy kliniczne ze strony układu oddechowego i jelitowego. Na poziomie stada można stwierdzić zwiększenie strat, zmniejszenie średniego dobowego przyrostu masy i większe rozbieżności wielkości ciała zwierząt. U loch zakażenie wirusem PCV2 wiąże się z niepowodzeniami reprodukcyjnymi, przede wszystkim u loszek. Uważa się również, że wywołuje zespół zapalenia skóry i nefropatii u świń. Ze względu na zmienność objawów, które mogą się wiązać z zakażeniem wirusem PCV2, często mówi się obecnie o PCVD lub PCVAD (Porcine Circovirus (Associated) Disease - chorobie wywoływanej przez cirkowirusa świń lub związanej z cirkowirusem świń).

Nie jest dostępne celowane leczenie PCVAD. Szczepienie jest powszechnie stosowanym środkiem prowadzącym do zwiększenia średniego dobowego przyrostu masy, zmniejszenia strat i zmniejszenia zakresu uboju selektywnego. Wyraźny korzystny wpływ szczepienia można nawet stwierdzić w stadach z łagodnym lub subklinicznym zakażeniem.

PRRSV

PRRSV – wirus zespołu rozrodczo-oddechowego świń

Choroba wywoływana przez tego wirusa jest określana jako zespół rozrodczo-oddechowy świń. Jak wskazuje na to jej nazwa, powoduje niewydolność oddechową i objawy ze strony układu oddechowego u świń.

U loch może wywoływać późne poronienia, jeżeli zwierzę nie zetknęło się nigdy z omawianym patogenem. W przypadku endemicznego przebiegu choroby zakażenie może spowodować zwiększenie liczby narodzin zmumifikowanych, martwych i słabych prosiąt lub zwiększenie wskaźnika ponownych rui w stadzie. Lochy często nie wykazują dalszych objawów klinicznych choroby, jednak zakażenie bardziej wirulentnymi szczepami prowadzi do przebarwień uszu i ryja, niewielkiej gorączki i może również prowadzić do padnięć loch.

Objawy oddechowe, przede wszystkim utrudnione oddychanie, obserwuje się przede wszystkim u świń w pierwszym i drugim okresie tuczu. Mogą im towarzyszyć: jadłowstręt, senność, gorączka, zapalenie spojówek, obrzęk powiek oraz przebarwienia uszu i ryja. Zakażenie płuc wirusem PRRSV prowadzi do zwiększonego ryzyka wtórnego zakażenia. W stadzie choroba może powodować zwiększenie strat i nierównomierny wzrost grup tucznych.

Wirus PRRSV przenosi się w wyniku bezpośredniego kontaktu ze świniami, nasieniem, aerozolami, owadami i innymi materiałami zakaźnymi oraz za pośrednictwem zabiegów medycznych (np. używania niezmienianych igieł!).

Nie jest dostępne celowane leczenie zakażeń wirusem PRRS. Jedynym sposobem ograniczenia replikacji wirusa i objawów klinicznych w zakażonych stadach jest szczepienie profilaktyczne. Szczepienie jest również narzędziem stosowanym w ramach programów eliminacji i eradykacji choroby.